Afgelopen week sinds een hele lange tijd een begrafenis meegemaakt. Ook dit keer was het in de familie en ben ik naar de begrafenis van mijn oma geweest. De laatste tijd ging het al wat minder met haar, geen lijdensweg, geen ernstige ziekte maar het lichaam was gewoon op. Op een gegeven moment zegt je licham dat het mooi geweest is. Dat mag ook wel na 92 jaar. Kunstmatig in leven gehouden worden wilde ze niet dus was het niet zo’n moeilijke keuze toen ze in het ziekenhuis lag. Zolang het lichaam nog in staat is haar in leven te houden is het goed. Als het lichaam zegt: het is genoeg geweest, dan is het een mooie leeftijd om te gaan…..

Geboren in 1915, het jaar dat Albert Einstein zijn relativiteitstheorie ontwikkelt….. En leven tussen 1915 en 2007 dan heb je toch wel wat meegemaakt; ingebruikname lopende band, spaanse griepepedimie, eerste friettent in Nederland, ontstaan van radio, televisie, telefoon en internet. Een periode waarin nog geen auto’s rondreden en bijna 2 wereldoorlogen. Volgens mij heb je dan wel genoeg gehad van alle ontwikkelingen. Na 92 jaar gezorgd te hebben voor kinderen, kleinkinderen en ook nog mee kunnen maken dat er achterkleinkinderen zijn; dan heb je een mooi leven gehad en is het een mooie leeftijd om te gaan….

Als ik ooit die leeftijd haal dan denk ik dat het voor mij ook mooi geweest is wat zou er dan allemaal nog plaatsgevonden hebben?

Oma, 92 jaar is een mooie leeftijd; rust zacht…..